"Zamazana historia", rozdz. II

Ok, teraz wreszcie drugi rozdział mojej opowieści, zachęcam do czytania ;) czekajcie na resztę wydarzeń.

II

       Było już ciemniej, nie wiedziałam ile to mogło potrwać, ale długo się nie zastanawiałam. Podniosłam teczkę z ziemi i uciekłam przed siebie, nawet się nie oglądałam. Zrodziła się we mnie uciecha z tego, że mogę złapać świeżego powietrza, chociaż mimo biegu było mi coraz ciężej, w mej głowie i tak tkwiła niespełna radość. Nie zabraknęło też strachu i zwątpienia. Wiedziałam, że osoba, która chciała mnie zabić czyha gdzieś niedaleko i tylko węszy, by mnie znaleźć i dokonać nieudanego wcześniej czynu. Tak uciekając przez wąskie uliczki i te większe natrafiłam na ośrodek zdrowia. Był to budynek duży, z grubymi ścianami. Sięgał bowiem czasów I wojny światowej. Odremontowali go wewnątrz, lecz od strony zewnętrznej nadal wyglądał staro. Był szary jak inne budynki, ale on miał jeszcze szpiczaste zakończenia. Postanowiłam się tam ukryć. Otworzyłam drzwi i ukazało mi się pomieszczenie, zwyczajne, jak w przychodni, tyle, że było tam popielato. Światła delikatnie tylko oświetlały spore pomieszczenie. Przez okna jasne promienie księżyca wkraczały powoli i mozolnie do lokum. Wyglądało to wszystko strasznie a zarazem przytulnie. Ośrodek zdrowia kojarzył mi się z dobrym miejscem, tam są lekarze i siostry pielęgniarki. Nic złego nie mogło mi się w tym miejscu wydarzyć. Zadecydowałam na wszelki wypadek zagłębić się w budynek i nie stać przy drzwiach. Zgodnie z postanowieniem oddaliłam się od drzwi wejściowych, które teraz wyglądały jeszcze masywniej. Przechadzałam się pomieszczeniami, w niektórych z nich mrok przysłaniał mi oczy i szłam wolniej. Usłyszałam jakiś dźwięk z oddali. To drzwi! Pomyślałam i wpadłam w panikę. To on! Nie chcąc dalej wsłuchiwać się w jakieś dźwięki i swoje paniczne myśli poszłam dalej z większą ostrożnością. Wchodząc do kolejnych pokoi modliłam się tylko żeby go tam nie zastać. On również jest w tym budynku, wiedziałam o tym, to intuicja. Bo kto mógłby o tej porze przychodzić do ośrodka? Weszłam do pokoju i było w nim trochę jaśniej niż w poprzednich. Na stoliku stała lampka, która się jarzyła, dawała oświetlenie temu miejscu. Schowałam się za komodą. Wsłuchiwałam się we własne bicie serca. Wytężyłam słuch i nasłuchiwałam obcych dźwięków. Jest! Dochodzi od strony drzwi. To musi być on. Bałam się okropnie, w całym budynku była cisza, a ja słyszałam te kroki, te bicie serca, oddech…

Ciekawostki

Dobra, piszę posta, chociaż zauważyłam, że mało osób tu wchodzi :/
Tak zwlekałam myśląc, że więcej osób się pojawi, ale na marne.
Ogólnie mam remont w domu. Maluję ściany razem z chłopakiem, dlatego, że mama w pracy a tata za granicą. Dużo tego jest. Dzisiaj muszę sama malować. Kicha. Mój pokój już jest zrobiony, ale została reszta.
Dzisiejszy post to ciekawostki, a więc zapraszam do czytania i zadziwienia ;P

1. Czy wiesz, który pająk jest największy?

Największym pająkiem jest Ptasznik Goliat, gdyż liczy on 30 cm.

 Wraz z odnóżami liczy 30 cm, zarazem mieści się na całym talerzu, zaś jego owłosione ciało wynosi 17 cm. W przypadku zagrożenia pająk ten wystrzela parzące włoski z ciała w stronę przeciwnika. 

2. Dlaczego trzemy oczy, gdy jesteśmy zmęczeni?

Ponieważ kiedy jesteśmy zmęczeni nie dostarczamy odpowiedniej ilości wilgoci dla naszych oczu. Pocierając je pobudzamy gruczoły łzowe. Jeżeli jednak zdarza nam się to kilka razy w ciągu dnia i szczypią nas oczy może to oznaczać, że mam zespół suchego oka.

3. Dlaczego nie możemy siebie samych połaskotać?

To pytanie jest wiele razy zadawane. Karol Darwin próbował rozwiązać tę zagadkę. Bo prawdą jest, że nie możemy się połaskotać, gdyż samych siebie się nie boimy. Według Darwina wykręcanie się i pisk, podczas tego, gdy ktoś nas łaskota, to część naturalnej reakcji na atak napastnika. Zaś śmiech oznacza, że nie jest on rzeczywisty i dajemy znać o tym naszemu napastnikowi. 

4. Czy wiesz, że pająkom odrastają wyrwane nogi, lecz są nieco krótsze, PS: tylko nie próbuj wyrywać, bo zabiję!

5. Uczniowie podczas szkolnej przerwy robią tyle hałasu, co startujący samolot.

6. Czy wiesz, że w swoim życiu, w czasie snu zjadasz około 70 insektów i 10 pająków?

7. Czy wiesz, że karaluch bez głowy żyje prze 9 dni zanim umrze z głodu?

8. Czy wiesz, że na jednego człowieka przypada średnio 200 milionów robali? Aż strach pomyśleć ile tych stworzeń żyje na świecie! Na szczęście są one małe.

9. Czy wiesz, że 20% mężczyzn oświadcza się na kolanach?

10. Czy wiesz, że ośmiornica ma 3 serca? 2 dodatkowe skrzelowe.

 Do napisania ;D

NOWA ZAKŁADKA ! ! !

NOWA ZAKŁADKA ! ! ! 


Zapraszam na nową stronkę pod tytułem : "Moje wiersze".

Komentujcie i oceniajcie. Jestem bardzo ciekawa Waszego zdania !!! :)

Zdjęcia z wakacji-Ustka.

Hmm... wiecie co? Mam jak na razie kilka pomysłów na posty, ale nie mogę ich wszystkich umieścić na raz. I tak się zastanawiam, bo nie nadążam sama z tym, które mam napisać i wszystko. Miałam Wam pokazać zdjęcia z Ustki. Ale teraz już przyszykowałam materiał do innego postu i tak to jest. No ale jak pisałam materiał poczeka, a ja zrobię posta o moich wakacjach. Tzn, tylko zdjęcia, bo już był post o przebiegu wakacji ;) a więc miłego oglądania. 

Umieściłabym Wam piękne zdjęcia krajobrazu, ale nie wiem czy mogę, bo nie ja robiłam te zdjęcia i muszę się spytać czy mogłabym je umieścić na blogu, bo to w końcu prawa autorskie ;) tym bardziej, że Krzyśka mama robi zdjęcia już jakiś czas, zna się na tym i umieszcza je na różnych forach itp. Więc nie mogę zamieścić ich bez zgody. Zamieszczę jedynie te, na których jestem ;)

Ładnych min nie dało się, 

bo non stop wiał wiatr a za nami 

i nad nami była ogromna,

 szara chmura ;D ale humory były.

W trakcie skoku zdjęcia wychodzą zajebiście hehe, 

dziwne, ale mi się podoba. 

Wybrałam najmniej "kontrowersyjne" hehe.

  

A to było w Darłówku. Pogoda w Ustce była felerna,

 więc wybraliśmy się do miasta o 20 km położonego dalej

 i już powitała nas ładna pogoda :) z psem Argo :)

Z Olą (siostra Krzyśka) obok Syrenki. 

Nie śmiejcie się tylko z mojej twarzy. Tak wiał wiatr,

a po drugie słońce i trzecie to, że opaliłam się ;D hehe

Na plaży przedostatni dzień,

 wiatr wiał niesamowicie,

 ale my kobiety lubimy piękne zachody słońca,

 więc zostałyśmy na plaży mimo chłodu.

No to teraz zgadnijcie gdzie jestem ja! 

Tak, śmiejcie się, śmiejcie ;D

 przykryła mnie fala tuż przy brzegu, 

gdy miałam wychodzić haha na dodatek miałam ze sobą koło ;P

a Krzysiek się patrzył.

PS. Umiem pływać! :D

Tuż po tej fali, nie chciałam zamoczyć włosów, 

ale jak na złość woda mnie przykryła.

 Wszędzie piasek i woda. Uszy, głowa, nos i oczy!

Słoneczny patrol ;D

A to był przystanek w drodze,

 kiedy jechaliśmy nad morze.

 Ja i Jezus. Jestem mała, 

ale i tak mnie widać trochę :D

W namiocie po mojej kąpieli.

 Nie wiem gdzie się tak zapatrzałam, 

może na jedzenie, które stało na ławce ;D

Jest tratwa i płyniemy!

 Bluza Krzyśka zawsze w pogotowiu,

 kiedy Wirga marzła. 

Razem z Panią Kwiatkowską. :) 

Brakuje tylko herbatki.

Całkiem, całkiem, tylko jakoś dziwnie usiadłam ;D

Jest cola, jest uśmiech ;D

spacer po promenadzie. 

Nie mogłam otworzyć butelki a on w zaciesz, 

nie wiem z czego ;P

-Wirga, opalaj brzucho póki świeci słońce!

-Ehh...i tak przecież zaraz zajdzie.

Najlepsze zdjęcie?

Plaża a na plaży pełno chmur, ale nieee.

Wyszło słońce na jakiś czas :)

To niektóre zdjęcia ;D mam nadzieję, że miło Wam się je oglądało :)

Czym się strułeś, tym się lecz...

„Czym się strułeś, tym się lecz”. To powiedzenie jest każdemu chyba znane. Ostatnio mogłam się o tym sama przekonać i to dosłownie. Opowiem Wam małą, krótką historię. 

Nie było ciemno, kiedy poszliśmy na stadion oblać wyjazd kolegi z klasy. Napiliśmy się różnych alkoholi, a zaczęło się od piwa. Gdy się skończyły zrobiliśmy ściepę na wino, ale że nie mięliśmy dużo kasy, ściepa poszła na najtańsze wino o nazwie „Antałek” po 2,90 zł. Było ono słodkie jak sok, a miało 8%. Piliśmy więc je jak pyszny jakiś napój, który wprowadzał nas w stan nieważkości. Ale te 3 Antałki się skończyły, było nam za mało, a było nas 8 osób, więc wypiliśmy jeszcze wiśniową Barmańską, którą miałam w torbie. Czas mijał nam bardzo szybko, a my to śpiewaliśmy, to gadaliśmy na poważne i błahe sprawy. Wkrótce zmyliśmy się z tego stadionu i poszliśmy do meliny, lecz wcześniej parę osób wróciło do domów. W melinie leciał film, ale trzeba było go czytać. Gdy tak skupiałam się na literkach nie widziałam obrazu. To skupianie bolało mnie i w końcu przestałam. Wyszłam z Krzyśkiem i poszliśmy na spacer a było już ciemno. Trwał on około 2 godzin, ale było fajnie. Nie pytajcie o szczegóły. Wróciliśmy do domu, a później był już ranek a ja czułam się okropnie. Zbierało mi się na wymioty, głowa mnie napierdalała brzydko mówiąc. Leżałam na tym łóżku jak z krzyża zdjęta. Okropieństwo. Przez cały dzień zmagałam się z tym stanem, okropnym stanem. Musiałam, co jakiś czas witać się ponownie z kiblem! Mama nie mogła już na mnie patrzeć, więc powiedziała, że mam się wyleczyć tym czym się strułam. Powiedziałam nie do końca pewna: „Ok.”. A więc mama leczyła mnie wódką. Wpajałam ją w siebie z okropnym obrzydzeniem do alkoholu, myślałam, że kolejny raz spotkam się z muszlą klozetową, jednak wytrzymałam. Po 3 i 4 kieliszku było już mi dobrze. Byłam prawie, że zdrowa i zjadłam z apetytem obiad. Wkrótce poszłam spać i wstałam po dwóch godzinach. Było ok, prócz bolącej nadal głowy. Ale to drobiazg. Na drugi dzień było już wszystko wspaniale. Czułam się dobrze. A więc jeżeli chodzi o przepicie, to alkohol jest najlepszym rozwiązaniem. Zatrułam się nim i wyleczyłam. Później już tylko dziękowałam.

Prawdopodobnie to wszystko przez to najtańsze wino. Już nigdy go nie tknę!

„CZYM SIĘ STRUŁEŚ, TYM SIĘ LECZ”