"Dzięki temu moje życie ma sens"

Pisałam to około 2 lata temu, ale myślę, że warto to tutaj zamieścić.

       Na początku w kilku zdaniach napiszę, czym jest sens życia. Wprowadzi to do ogólnego sensu tego tematu.

Sens życia- istota i cel ludzkiej egzystencji, jest to powołanie człowieka. To, co uzasadnia trud życia i czyni je wartym przeżycia. Pytanie o sens życia jest podstawowym zagadnieniem filozofii i religii, a odpowiedź na nie, zawiera całą mądrość ludzkości.

      Nieokreślony jest sens życia ludzkiego. Dla niektórych ludzi, sensem życia jest osiągnięcie szczytu sławy, duża ilość pieniędzy. Jeszcze dla innych, sensem życia jest realizacja najważniejszych kwalifikacji-rozumu i cnoty. Stawanie się mądrzejszym i doskonalenie się moralnie i duchowo. Gromadzenie dobrych przeżyć i doświadczeń, które są wartościowe. Inni zaś uważają, że ich sensem życia jest porozumienie się z Bogiem. Kontakt duchowy z nim.

        Poniżej zostało przeze mnie napisane opowiadanie, które obrazuje pojęcie „ Sens życia”

       Pewnego razu żył sobie dobry, miły, wesoły i uprzejmy chłopiec o imieniu Teofil. Pochodził on z biednej rodziny. Jego ojciec Juliusz Howard był kamieniarzem i ciężko pracował na rodzinę. Zaś jego matka Teresa Howard nie pracowała, ponieważ zajmowała się pozostałą piątką dzieci. Dzieciństwo Teofila nie było jak z bajki. Był on najstarszy z rodzeństwa, więc pomagał matce zajmować się domem. Zdarzało się również, że pomagał ojcu przy żmudnej i niebezpiecznej pracy. Chłopak był umięśniony, wysportowany, śmieszny, zdolny, zaradny i rozumny. Jego sylwetka była smukła, oczy miał koloru pięknego błękitu. Cerę miał rumianą. Ciemne kosmyki włosów spadały mu na wysokie czoło. Miał zarówno niezwykłe poczucie humoru jak i potrafił się zachować z powagą. Starał się myśleć rozważnie, lecz zdarzało mu się postąpić lekkomyślnie. Pochodził z Południowej Ameryki z miasta La Paz. Drewniany dom, w którym mieszkał znajdował się na polanie blisko małej rzeczki. Chłopiec lubił przesiadywać nad nią. Wśród przyjaciół był nazywany jako „Śmiech”. Potrafił każdego rozweselić. Miał różne zwariowane pomysły, które każdego doprowadzały do śmiechu.

                          Teofil mając 17 lat został opuszczony przez ojca, którego zabrała „Biała Pani”. Chłopak chodził przygnębiony. Zamknął się w sobie. Nie rozmawiał z nikim o swoich żalach, przykrościach. Po długotrwałym czasie pogodził się z tym, co się stało. Teofil niedługo potem zakochał się w dziewczynie o imieniu Helen, która odwzajemniła jego uczucia. Dziewczyna była niebiańskiej urody, oczy jej były brązowe. Wzrok jej był pełny ciepła i wyrozumiałości. Włosy jasne i bardzo długie. Usta były mocno różowe i pełne. Sylwetka jej zwiewna i delikatna. Helen poruszała się z lekkością. Teofil i dziewczyna rozmawiali ze sobą o wszystkim. Chodzili na długie spacery. Pewnego wieczoru Helen i Teofil byli na spacerze w lesie. Szli krętą ścieżką trzymając się za ręce, gdy usłyszeli nagle jakiś szelest a po chwili ryk. Domyślali się, że za nimi jest coś przerażającego. Bojąc się spojrzeć, co za nimi czyha, złapali się mocniej za dłonie. Rozumieli się bez słów. Spojrzenia ich wskazywały, na to, że myślą o tym samym. Z pełnym zdecydowaniem, przestraszeni odwrócili się i zobaczyli ogromnego niedźwiedzia. Ich obawy spełniły się. Zachowując oboje zimną krew, powolnym, drżącym krokiem cofali się, lecz zwierze zaczęło podchodzić coraz bliżej z zębami na wierzchu i długimi pazurami. Para zrozumiała, że zwierze w każdej chwili może rzucić się na nich i grozi im śmierć.

Zaczęli biec przed siebie a bestia, pragnąca wgryźć się w gardło uciekających, ruszyła za nimi. Uciekając myśleli tylko o tym, aby przeżyć. Bestia wciąż była za nimi. Zmęczeni długotrwałą ucieczką nie poddawali się, choć byli już u końca swych sił. Nogi niosły ich gdzie wolna droga, nie zważając na nieznaną im ścieżkę. Zwierze zniechęcone dalszą pogonią wycofało się. Para mogła złapać oddech i w końcu odpocząć. Byli oszołomieni zaistniałą sytuacją, lecz byli zadowoleni, że ich pora jeszcze nie nadeszła. Było już ciemno nie wiedząc gdzie się znajdują pragnęli jak najszybciej znaleźć jakieś schronienie. Poszukując odpowiedniego miejsca natrafili na opuszczoną chatę. Wchodząc do niej czuli nagły spokój, który ich ogarnął. Spoglądając na siebie, Helen podeszła bliżej Teofila chcąc coś mu powiedzieć, lecz on lekko przyłożył dłoń do jej ust. Zrozumiała, że Teofil chce jej coś ważnego wyznać. Patrząc sobie prosto w oczy, mężczyzna trzymał wybrankę za rękę. Nie zwlekając dłużej, Teofil oznajmił, że bardzo kocha Helen i bez żadnego namysłu oświadczył się jej. Helen pełna radości zgodziła się. Idąc spać zbliżyli się do siebie. Ranek nastał i wrócili do domu. Minęło pięć lat… odkąd spotkała ich przygoda w lesie. Teofil wraz z swą małżonką Helen mieli dwójkę dzieci, które bardzo kochali. Żyli w domku nad jeziorem, wokół, którego rosły drzewa. Życie Teofila odmieniło się od czasu narodzin dzieci. Był wesoły każdego dnia. Bawił się razem z synami w różne zabawy. Opowiadał o przygodzie, która spotkała jego i ich mamę dawno temu. Żył pełnią życia. Cieszył się, że ma wspaniałą rodzinę. Żył wraz ze swoją matką. Wszyscy chodzili na spacery. Babcia opowiadała ciekawe rzeczy ze swego dzieciństwa. Teofil rozmawiał ze swoją mamą o wszystkim, zwierzał się ze smutków i przeżyć. Jego całe życie to matka, żona i potomstwo. Wszyscy razem żyli w harmonii. Pewnego dnia mężczyźnie los odebrał ostatniego rodzica. Jedyną matkę, za którą oddał by swe życie, którą kochał, lecz nie zawsze to jej okazywał. Której mógł się ze wszystkiego zwierzać, mógł jej ufać tak jak ona jemu. Matka, która kochała swego syna, wychowała go, odeszła na zawsze. Teofil po kolejnym ciosie zadanym przez życie, obwiniał się o śmierć matki. Nie mógł sobie wybaczyć, ze nie zawsze mógł być przy matce, że nie kochał jej jak możliwie najmocniej. Był załamany. Nie jadł, nie pił, nie spał. Był już blisko swego kresu, gdy nagle zrozumiał, że ma przecież, dla kogo żyć. Jego sensem życia jest kochająca żona i dzieci. Przeżył tyle lat, tak wiele wspaniałych chwil, wzlotów, upadków, sukcesów i powodzeń żeby to wszystko zaprzepaścić? Niemal stracił sam życie we wczesnym wieku, lecz przeżył i dzięki temu ma wspaniałą rodzinę. Miałby zabrać dzieciom ojca? Żonę zostawić samą wśród tego niesprawiedliwego świata? Ma jeszcze tyle marzeń do spełnienia. Przemyślając to wszystko napisał wiersz pt.: „Marzenia” 

Przypłyną z oceanów i mórz niebieskich.

Promienie słońca odbijać się będą o wodę,

tworząc magiczną atmosferę wśród wzburzonych,

 spienionych fal

a one płyną dalej.

Przylecą z najdalszych zakątków świata.

Po niebie błękitnym,

 niebiańską lekkością przylecą z nikąd.

Ze snów mych się wydostaną i przywędrują.

Przyjdą pieszo z nieznanych dotąd miejsc.

Po nizinach biegać będą,

pokonają najwyższe góry.

Błądzić będą po wyżynach,

 lecz nie zejdą na manowce.

Niestraszne im chłody niepojęte,

ani zimno im doskwierać nie będzie.

Zima przeszkodą nie będzie.

Nie ustraszą się gorąca,

ani niesamowitych upałów.

Lato gorące to dla nich nie problem.

Wiatr mocno dmuchający,

to błahostka.

Deszcze wielkie, nieposkromione,

nie kłopotem dla nich.

Nie straszna im żadna pogoda,

ani sprzeczności losu.

Wędrować tak będą dniami i nocami,

o wschodach i zachodach słońca.

Zatrzymywać się nie będą.

Te małe i te duże,

ważne i mniej istotne.

Wesołe jak i też poważne i pełne smutku.

Prawe i troszkę grzeszne.

Marzenia do mnie przyjdą boso,

 przylecą priorytetowo.

Przypłyną z niesłychaną łatwością

i wszystkie one się spełnią. *

Dla wszystkich chwil wspaniałych i nawet tych smutnych, dla marzeń, o które warto walczyć, miejsc, które jeszcze nie zostały odkryte, radości płynącej z życia nie zamierza zrobić kroku w stronę świata umarłych. Nie wybaczyłby sobie po śmierci tego, że opuścił świat, żonę i dzieci. Przecież ma swe własne życie, które nie kończy się tylko na rodzicach. Przez niego ucierpiałyby dzieci i żona. Być może po jego samobójstwie, jego żona postąpiłaby tak samo. Wiersz napisany przez niego podniósł go na duchu i wsparł. Wrócił do dawnego spokojnego, pełnego uroku, radosnego życia.

                 Moim sensem życia tak jak w przypadku fikcyjnego bohatera powyższego opowiadania jest rodzina i marzenia. Moje życie nie opiera się jedynie na osiągnięciu wielkiej ilości pieniędzy czy też osiągnięciu szczytu kariery w przyszłości. Często, gdy byłam smutna i żal mnie ściskał zadawałam sobie pytanie:, „Czemu ja żyję i jestem na tym świecie? Równie dobrze mogłabym nie żyć i dobrze byłoby. Moje życie nie ma konkretnego sensu, więc, po co żyć, jeśli nie wie się, po co? Jaki to ma sens? Osiągnę coś, na co pracowałam całe swe życie, starałam się, dawałam z siebie jak możliwie najwięcej, lecz i tak umrę. Me cierpienia, smutki, żale, ból, łzy przelane. Czy takie życie ma sens?” Przemyślając jednak to wszystko znalazłam odpowiedź na pytanie tak trudne. Żyję nie tylko dla siebie, lecz dla kogoś. Byłabym samolubna, myśląc tylko o sobie. Przecież gdybym popełniła samobójstwo lub zamordowanoby mnie lub zmarłabym w jakiś inny sposób nie ja cierpiałabym, lecz inni… rodzina, mama, tata i siostra. Żyjąc nie myśli się tylko o sobie, lecz też o innych, którzy cierpieliby z Twojego powodu. Każdy człowiek ma swój sens życia. Musi go tylko odnaleźć i tego chcieć. 

PS. Zmieniło się jedno, chcę jeszcze żyć dla wspaniałego chłopaka.
* mój stary wiersz.

Co myślicie o tym wszystkim ;D?
Jaki jest wasz sens życia? Czasami tak trudno go znaleźć, czasami go nie mamy :| miałam tak.
Uwierzcie w siebie :)
miłego dnia :)

Stres

      Często się stresujemy z różnych powodów. Może to być zła ocena w szkole, lub stres przed klasówką, kłótnia z koleżanką, lub kolegą. Spina z rodzicami itp. Jest wiele powodów, niektóre są wręcz banalne, lecz i tak przynoszą nam skutki negatywne-stres. Co idzie za stresem?

 –podenerwowanie, -burzliwy humor, -wszystko nas denerwuje/irytuje, -nic nam nie pasuje, -nie możemy się dogadać, -złe samopoczucie, -gdy się denerwujemy nie wychodzi nam coś tak jakbyśmy tego chcieli.

      „Typowymi reakcjami na stres są: -przyspieszona akcja serca, -potliwość, -drżenie rąk, -agresja, -bezsenność -czy nieartykułowana mowa. Jednorazowo stres może działać nawet jako czynnik mobilizujący. Jednak jego długotrwałe działanie może w efekcie prowadzić do poważnych chorób, zawału serca, bezsenności a nawet głębokiej depresji. „

     

          Zbyt często się stresujemy a to jest motyw do tego, by to zmienić. Trzeba sobie radzić ze wszystkim, na różne sposoby, ale racjonalne. Oto kilka wskazówek jak radzić sobie ze stresem:

- wyładowanie negatywnych emocji

- aktywność fizyczna, różne ćwiczenia, bieganie itp.

- relaks, np. słuchanie muzyki, kąpiel, kanapa + film itd.

- zajmować się w ciągu dnia czymś, co sprawia nam przyjemność, jesteśmy z tego zadowoleni.

- optymistyczne myślenie, zamiast : nie zaliczę, to jest niemożliwe. Powinno być tak: postaram się a to na pewno przyniesie wyniki. Uda mi się!

- spotkania z bliskimi.

      Niektórych rad zaczerpnęłam z różnych artykułów. Myślę, że są to dobre sposoby. Osobiście mnie uspokaja słuchanie muzyki, leżenie na łóżku, oraz spotkania z ukochaną osobą.

Haha, co za błąd ;D "udeżać" i jeszcze umieszczają to w necie ;D no ale cóż, ja również to umieszczę w wpisie, ale nie traktujcie tego tak dosłownie ;P

     Stres i nuda to dzisiejsze globalne choroby. Oczywiście nie mówię, że każdy w nie popada ;P nie dajmy się temu ;) ja czasami popadam w nudę, cholerną nudę ! :P

              

      Jak wy pokonujecie stres? Macie swoje sprawdzone sposoby na pozbycie się go? Jeżeli tak to podzielcie się :) być może komuś przydadzą się wasze rady.

    PS. O czym chcielibyście następną notkę? Postaram się dla was ją napisać. Propozycje piszcie pod tym postem ;)

Kilka słów o ludziach homoseksualnych

Hej,

trochę teraz inaczej. Co sądzicie o osobach biseksualnych lub homoseksualnych?

Wiele z nas czuje odrazę do takich osób. Sądzimy, że te osoby są chore i powinny się leczyć. Nie chcemy mieć styczności i kontaktu z takimi ludźmi. Zaś niektórym to nie przeszkadza. W jakim sensie te osoby są inne? Otóż, nie czują pociągu do płci przeciwnej, jeżeli chodzi o homoseksualistów. A „bi”? Mogą być w związku z osobą przeciwnej płci jak i tej samej.

Kiedyś twierdzono, że to choroba, być może, ale tego nie da się wyleczyć. To już jest gdzieś w podłożu naszego mózgu, to jest zakodowane. Takie przypadki zdarzają się jeżeli nie dbamy o płód, lub też gdy rodzic wpływa czasami nieświadomie, ale negatywnie na swoje dziecko. Rodzice chcieli mieć córkę, a urodził się syn. Nie godzą się z tym w zupełności i chłopca traktują jak dziewczynkę. Itp. Bywają później tego skutki.

Wiele osób nie akceptuje swojej orientacji, co za tym idzie? Nie ujawniamy się z tym i żyjemy non stop w ukryciu. Boimy się reakcji innych ludzi. Nie potrafimy pokazać siebie prawdziwego, gdyż społeczeństwo tak nie funkcjonuje, w społeczeństwie nie ma miejsca na „nienormalność”. Jest to dziwne, gdyż człowiek to człowiek. Też ma pełne prawa. Ale cóż poradzimy na opinię masową? Lub po prostu na wytykanie palcami itp? Kto by tego chciał?!

Oczywiście z upływem czasu społeczeństwo zaczęło tolerować związki homoseksualne.

Borykamy się z różnymi problemami i napotykamy różne rzeczy. Jedną z nich jest inna orientacja seksualna. Nie uważajmy tego jako tylko sex. To po prostu uczucie, miłość. Tak samo jak u osób hetero.

     „Z badań socjologicznych wynika, że związki homoseksualne są wzorcowo partnerskie, podział ról jest bardzo płynny i spontaniczny, czego pary hetero dopiero się uczą.”

Agata Engel-Bernatowicz

Spotykając taką osobę w życiu nie należy jej krytykować. Postrzegać ją jako normalnego człowieka, gdyż też takim jest. Co z tego, że inni twierdzą, że to ludzie upośledzeni?! Jeżeli sam/a tak twierdzisz nie jesteś wart czyjejś uwagi. Ciebie też mogło to spotkać!

Osobiście nie znam takich osób, ale uważam, że takie osoby mają czasem więcej do zaoferowania (chodzi o rozmowę) niż Ci hetero. Dzisiejszy świat się zmienia. Bardzo się zmienia i upodobania ludzi również.

Adaptacja dzieci przez pary homoseksualne?

Nie wiem czy jest to poprawne i dobre. Osobiście uważam, że nie powinno się pozwolić parą homo na adopcję dziecka, ale tylko i wyłącznie patrząc na dobro dziecka. Uważam, że osoba homo tak samo kocha i potrafi się opiekować, jak rodzic hetero. Ale rzecz w tym, co dziecko będzie przechodziło. Środowisko, w którym się znajdzie może go prześladować, wyzywać : „Ty masz dwóch ojców!”, „Twoi rodzicie to geje!”, „Ty masz dwie matki!”.

Jak na to poradzić? Trzeba by było zmienić całe społeczeństwo.

Przeczytałam, że jeżeli ma się przyjaciela homo, to jest on tak samo dobry i taki sam jak inni. Uważamy, że Ci ludzie powinni mieć takie same prawa jak my. Ale nie zgadzamy się na adopcję? Można rzec, że to absurdalne, uważając, że należą im się takie same prawa, ale nie mogą mieć dziecka. Przecież każdy normalny człowiek chce kiedyś założyć rodzinę. Pary homo nie mają w pełni na to szans.

Co wy uważacie?

Adopcja powinna być zezwolona czy nadal nie powinno się takim parom pozwalać na adopcję dziecka?

Co sądzicie o ludziach homo?

Przeznaczenie

Wierzycie w przeznaczenie?

Z Wikipedii umieszczam znaczenie słowa „przeznaczenie” :  los, dola,  fatum,  fortuna; predestynacja; to co powiedziane, przepowiedziane, zarządzone przez bogów; nieodwołalna konieczność.

Ja sama nie wiem, ale myślę, że nie. To takie dziwne. Wierząc, że coś co się wydarzyło jest przeznaczeniem. Przeznaczenie to los człowieka. Ale pomyślcie… Przecież to my ludzie tworzymy swoje życie poprzez podejmowane decyzje. To my kształtujemy to wszystko. Załóżmy, idziesz w spółkę….okradasz sklep, policja Cię łapie i idziesz do paki. Ale masz wybór, nie zgodzisz się i nie okradniesz sklepu, policja Cię nie złapie.

Proste…? Mi się wydaje, że tak. Ale my ludzie stajemy przed wieloma wyborami i musimy podjąć jakąś decyzję. Nie stoimy w miejscu, czas płynie a my razem z nim.

Przykładem również jest np. wyjazd gdzieś do innego kraju w celu odpoczynku, zwiedzania, turystyki. A więc lecimy bądź jedziemy, czy płyniemy. Jesteśmy na miejscu, na lotnisku ktoś kradnie nam bagaż, albo, co gorsza w zamieszaniu i tłumie gubimy dokumenty i portfel. Oczywiście nie zakładam z góry, że tak musi być, jak napisałam wcześniej to jest przykład. Ale równie dobrze nie musimy jechać tam, mamy pieniądze i dokumenty.

Inny przykład. Ktoś do nas zarywa. Możemy odpowiedzieć mu tym samym, lub go spławić. W pierwszym wypadku może udać się związek, lub też nie. Mamy chwilę przyjemności, lub rozpacz. Opcja druga preferuje -Neutralność w stosunku do tej osoby. – Żal, że nie postąpiliśmy inaczej. -Zadowolenie z podjętej decyzji. -Lub wyrzuty sumienia (mogło przecież być tak pięknie). Wybierając pierwszą lub drugą opcję nasze życie toczy się inaczej. Czy to jest przeznaczenie, że akurat poznałeś wspaniałą osobę i się zakochałeś? Lub, że masz z nią kontakt? Nie, przecież to dzięki Tobie masz z nią kontakt. Układa wam się.

Nie chcę podważać waszego zdania, ale uświadamiam, że przeznaczenie nie może istnieć skoro, wszystko jest tak, jak my to ułożymy (nie we wszystkich przypadkach). To te decyzje wpływają na cały przebieg.

                              

I jak? Co myślicie? Wierzycie czy nie? Każdy ma swoje zdanie i może je wyrazić :D

Ja już swoje napisałam :)

Miłego dnia wam ;D




NASTĘPNY WPIS O OSOBACH HOMOSEKSUALNYCH ! ZAPRASZAM.

Stworzenie świata

Teraz żeby było mądrzej daję wpis na temat stworzenia świata opisywanego przez kościół i naukę.

Była to moja praca z religii na szóstkę w tamtym roku. Może komuś się przyda, a może po prostu ktoś z ciekawości przeczyta.

Zachęcam ! ^^ większość treści jaka jest tam zawarta jest wam znana zapewne :)

Stworzenie świata jest opisywane na dwa różne sposoby. Opisywane przez stanowisko kościoła, oraz przez stanowisko nauk przyrodniczych. Od wieków są sprzeczności między tymi dwiema tezami. Głęboko wierzący chrześcijanie bronią biblijnej prawdy, która ukazuje stworzenie świata poprzez Boga Stwórcę, zaś naukowcy i teolodzy głoszą teorię ewolucji, co jest sprzeczne ze stworzeniem wszechświata przez Boga. Ludzie kierują się wiarą lub nauką i wiedzą. Jednakże te sprzeczności mają ze sobą coś wspólnego. Ewolucja nie odrzuca jednoznacznie Boga jako Stwórcę. Uznaje go za początek wszystkiego. Bóg stworzył światło i oddzielił je od ciemności. Tak głosi religia. Ewolucja nie istniałaby w ogóle, gdyby nie Bóg, który dał początek wszelkiej materii, z której nic innego by nie powstało. Ewolucja przyczyniła się do powstania nowych organizmów, początków nowych ras istot oraz roślinności.

Twierdzenie głoszone przez kościół, że świat powstał w zaledwie 6 dni a 7 dzień był przeznaczony na odpoczynek, jest dla wielu czymś niewiarygodnym. Wszechświat jest nieograniczony. Znajdują się w nim galaktyki, które zawierają bardzo dużą ilość gwiazd orbitujących wokół ich masy. Jest to wprost nie do uwierzenia, że Bóg mógł taką wielką przestrzeń stworzyć w ciągu tak krótkiego czasu. Obrońcy kościoła uznają tą tezę jako wiarygodną, która potwierdza potęgę i wszechmoc Boga. Naukowcy zaś się nie zgadzają i są jej sprzeczni.

Około 14 mld lat temu nastąpił Wielki Wybuch, który przyczynił się prawdopodobnie do powstania Czasoprzestrzeni. Wszechświat wtedy wyłonił się z bardzo gęstej i gorącej osobliwości (z astronomii obszar, w którym przyśpieszenie grawitacyjne lub gęstość materii są nieskończone). Naukowcy opierają się na tej tezie i ją podtrzymują. Chcą udowodnić światu, że powstał on na wskutek wybuchu oraz ewolucji. W części udało im się już udowodnić, robiąc różne badania, analizy, wykopaliska itp. Religia wyklucza takie powstanie świata, lecz nie odrzuca tego, że mld lat temu nastąpił Wielki Wybuch. Według religii świat powstał jedynie za zasługą Boga, który tworzył go w następujących etapach:

• Dzień pierwszy – Stworzenie światła i oddzielenie go od ciemności.
• Dzień drugi – Stworzenie sklepienia niebieskiego oddzielającego wody górne od dolnych.
• Dzień trzeci – Stworzenie lądu i roślinności.
• Dzień czwarty – Stworzenie Słońca, Księżyca i gwiazd.
• Dzień piąty – Stworzenie zwierząt wodnych i latających.
• Dzień szósty – Stworzenie zwierząt lądowych i człowieka.
• Dzień siódmy- Dzień odpoczynku, jest dniem ukończenia dzieła stworzenia przez Boga.

Pierwszym człowiekiem był Adam. Powstał on na podobieństwo Boga. Następnie była niewiasta Ewa, która powstała z żebra Adama. Bóg stworzył rasę ludzką, ponieważ chciałby człowiek panował nad światem, który stworzył. Uczynił tak, ponieważ nie chciał być sam w tym wielkim Wszechświecie.

Zaś według nauki człowiek powstał poprzez ewolucję, następujące etapy są przedstawione poniżej:

1. Australopithecus anamensis
2. Australopithecus afarensis
3. Australopithecus africanus
4. Homo habilis
5. Homo ergaster
6. Homo erectus
7. Homo sapiens heidelbergensis
8. Homo sapiens neanderthalensis

Ewolucja człowieka jest zbadana przez różne doświadczenia oraz badania. Także można z nią się zgodzić. Człowiek powstał o wiele później niż jakiekolwiek żyjące istoty na ziemi. Świat powstał poprzez ewolucję. Galaktyki kształtowały się pod wpływem czasu i innych znacznych czynników. Tak samo nasza planeta ukształtowała się z wiekiem. Poprzez miliardy lat nasz układ słoneczny powstawał i do dziś jego budowa, położenie zmienia się. Za miliardy lat, być może będzie wyglądał całkiem inaczej, lecz są to przypuszczenia, których nie możemy też wykluczyć.

Zgodzić można się z dwoma tezami, stajemy po obu stronach, które nam przedstawiają powstanie świata na 2 inne sposoby. Według religii przedstawiany nam opis jest kierowany przede wszystkim wiarą, zaś opis naukowy opiera się na nauce i wiedzy, którą zdobyli naukowcy. Zachowania obu stron są ze sobą sprzeczne, lecz niejednoznacznie, gdyż religia nie odrzuca wszystkich twierdzeń głoszonych przez naukę i na odwrót. Obie strony „konfliktu” uzupełniają wiedzę na temat powstania świata. Na ten temat powstanie jeszcze wiele zagadnień oraz problemów i sporów.

Opis biblijny w porównaniu do opisu naukowego jest dla wielu bardzo mało prawdopodobny. Do tego by wierzyć jest potrzebna wiara w Boga, lecz wiara prawdziwa. Człowiek wtedy podąża za nauką Biblii i jest przekonany i wierzy w to, że to właśnie Bóg stworzył Czasoprzestrzeń i człowieka. Ewolucja jedynie przyczyniła się do powstania nowych organizmów, z nowymi cechami i umiejętnościami. W ten sposób świat się rozwija. Także kościół i nauki przyrodnicze zgadzają się ze sobą a jednocześnie przeczą nawzajem swoim tezom. Którą z nich wybierze człowiek i która będzie dominowała w świecie? Tego jeszcze nikt nie wie. Zależy to od nastawienia ludzi i od kolejnych zdobytych doświadczeń i wiedzy i dowodów na to, że Wszechświat powstał poprzez ewolucję i Wybuch.

Ja osobiście wierzę w Teorię Ewolucji.

A wy w co wierzycie? Podzielcie się ze wszystkimi :D

miłego dnia :)