Przeznaczenie

Wierzycie w przeznaczenie?

Z Wikipedii umieszczam znaczenie słowa „przeznaczenie” :  los, dola,  fatum,  fortuna; predestynacja; to co powiedziane, przepowiedziane, zarządzone przez bogów; nieodwołalna konieczność.

Ja sama nie wiem, ale myślę, że nie. To takie dziwne. Wierząc, że coś co się wydarzyło jest przeznaczeniem. Przeznaczenie to los człowieka. Ale pomyślcie… Przecież to my ludzie tworzymy swoje życie poprzez podejmowane decyzje. To my kształtujemy to wszystko. Załóżmy, idziesz w spółkę….okradasz sklep, policja Cię łapie i idziesz do paki. Ale masz wybór, nie zgodzisz się i nie okradniesz sklepu, policja Cię nie złapie.

Proste…? Mi się wydaje, że tak. Ale my ludzie stajemy przed wieloma wyborami i musimy podjąć jakąś decyzję. Nie stoimy w miejscu, czas płynie a my razem z nim.

Przykładem również jest np. wyjazd gdzieś do innego kraju w celu odpoczynku, zwiedzania, turystyki. A więc lecimy bądź jedziemy, czy płyniemy. Jesteśmy na miejscu, na lotnisku ktoś kradnie nam bagaż, albo, co gorsza w zamieszaniu i tłumie gubimy dokumenty i portfel. Oczywiście nie zakładam z góry, że tak musi być, jak napisałam wcześniej to jest przykład. Ale równie dobrze nie musimy jechać tam, mamy pieniądze i dokumenty.

Inny przykład. Ktoś do nas zarywa. Możemy odpowiedzieć mu tym samym, lub go spławić. W pierwszym wypadku może udać się związek, lub też nie. Mamy chwilę przyjemności, lub rozpacz. Opcja druga preferuje -Neutralność w stosunku do tej osoby. – Żal, że nie postąpiliśmy inaczej. -Zadowolenie z podjętej decyzji. -Lub wyrzuty sumienia (mogło przecież być tak pięknie). Wybierając pierwszą lub drugą opcję nasze życie toczy się inaczej. Czy to jest przeznaczenie, że akurat poznałeś wspaniałą osobę i się zakochałeś? Lub, że masz z nią kontakt? Nie, przecież to dzięki Tobie masz z nią kontakt. Układa wam się.

Nie chcę podważać waszego zdania, ale uświadamiam, że przeznaczenie nie może istnieć skoro, wszystko jest tak, jak my to ułożymy (nie we wszystkich przypadkach). To te decyzje wpływają na cały przebieg.

                              

I jak? Co myślicie? Wierzycie czy nie? Każdy ma swoje zdanie i może je wyrazić :D

Ja już swoje napisałam :)

Miłego dnia wam ;D




NASTĘPNY WPIS O OSOBACH HOMOSEKSUALNYCH ! ZAPRASZAM.

Stworzenie świata

Teraz żeby było mądrzej daję wpis na temat stworzenia świata opisywanego przez kościół i naukę.

Była to moja praca z religii na szóstkę w tamtym roku. Może komuś się przyda, a może po prostu ktoś z ciekawości przeczyta.

Zachęcam ! ^^ większość treści jaka jest tam zawarta jest wam znana zapewne :)

Stworzenie świata jest opisywane na dwa różne sposoby. Opisywane przez stanowisko kościoła, oraz przez stanowisko nauk przyrodniczych. Od wieków są sprzeczności między tymi dwiema tezami. Głęboko wierzący chrześcijanie bronią biblijnej prawdy, która ukazuje stworzenie świata poprzez Boga Stwórcę, zaś naukowcy i teolodzy głoszą teorię ewolucji, co jest sprzeczne ze stworzeniem wszechświata przez Boga. Ludzie kierują się wiarą lub nauką i wiedzą. Jednakże te sprzeczności mają ze sobą coś wspólnego. Ewolucja nie odrzuca jednoznacznie Boga jako Stwórcę. Uznaje go za początek wszystkiego. Bóg stworzył światło i oddzielił je od ciemności. Tak głosi religia. Ewolucja nie istniałaby w ogóle, gdyby nie Bóg, który dał początek wszelkiej materii, z której nic innego by nie powstało. Ewolucja przyczyniła się do powstania nowych organizmów, początków nowych ras istot oraz roślinności.

Twierdzenie głoszone przez kościół, że świat powstał w zaledwie 6 dni a 7 dzień był przeznaczony na odpoczynek, jest dla wielu czymś niewiarygodnym. Wszechświat jest nieograniczony. Znajdują się w nim galaktyki, które zawierają bardzo dużą ilość gwiazd orbitujących wokół ich masy. Jest to wprost nie do uwierzenia, że Bóg mógł taką wielką przestrzeń stworzyć w ciągu tak krótkiego czasu. Obrońcy kościoła uznają tą tezę jako wiarygodną, która potwierdza potęgę i wszechmoc Boga. Naukowcy zaś się nie zgadzają i są jej sprzeczni.

Około 14 mld lat temu nastąpił Wielki Wybuch, który przyczynił się prawdopodobnie do powstania Czasoprzestrzeni. Wszechświat wtedy wyłonił się z bardzo gęstej i gorącej osobliwości (z astronomii obszar, w którym przyśpieszenie grawitacyjne lub gęstość materii są nieskończone). Naukowcy opierają się na tej tezie i ją podtrzymują. Chcą udowodnić światu, że powstał on na wskutek wybuchu oraz ewolucji. W części udało im się już udowodnić, robiąc różne badania, analizy, wykopaliska itp. Religia wyklucza takie powstanie świata, lecz nie odrzuca tego, że mld lat temu nastąpił Wielki Wybuch. Według religii świat powstał jedynie za zasługą Boga, który tworzył go w następujących etapach:

• Dzień pierwszy – Stworzenie światła i oddzielenie go od ciemności.
• Dzień drugi – Stworzenie sklepienia niebieskiego oddzielającego wody górne od dolnych.
• Dzień trzeci – Stworzenie lądu i roślinności.
• Dzień czwarty – Stworzenie Słońca, Księżyca i gwiazd.
• Dzień piąty – Stworzenie zwierząt wodnych i latających.
• Dzień szósty – Stworzenie zwierząt lądowych i człowieka.
• Dzień siódmy- Dzień odpoczynku, jest dniem ukończenia dzieła stworzenia przez Boga.

Pierwszym człowiekiem był Adam. Powstał on na podobieństwo Boga. Następnie była niewiasta Ewa, która powstała z żebra Adama. Bóg stworzył rasę ludzką, ponieważ chciałby człowiek panował nad światem, który stworzył. Uczynił tak, ponieważ nie chciał być sam w tym wielkim Wszechświecie.

Zaś według nauki człowiek powstał poprzez ewolucję, następujące etapy są przedstawione poniżej:

1. Australopithecus anamensis
2. Australopithecus afarensis
3. Australopithecus africanus
4. Homo habilis
5. Homo ergaster
6. Homo erectus
7. Homo sapiens heidelbergensis
8. Homo sapiens neanderthalensis

Ewolucja człowieka jest zbadana przez różne doświadczenia oraz badania. Także można z nią się zgodzić. Człowiek powstał o wiele później niż jakiekolwiek żyjące istoty na ziemi. Świat powstał poprzez ewolucję. Galaktyki kształtowały się pod wpływem czasu i innych znacznych czynników. Tak samo nasza planeta ukształtowała się z wiekiem. Poprzez miliardy lat nasz układ słoneczny powstawał i do dziś jego budowa, położenie zmienia się. Za miliardy lat, być może będzie wyglądał całkiem inaczej, lecz są to przypuszczenia, których nie możemy też wykluczyć.

Zgodzić można się z dwoma tezami, stajemy po obu stronach, które nam przedstawiają powstanie świata na 2 inne sposoby. Według religii przedstawiany nam opis jest kierowany przede wszystkim wiarą, zaś opis naukowy opiera się na nauce i wiedzy, którą zdobyli naukowcy. Zachowania obu stron są ze sobą sprzeczne, lecz niejednoznacznie, gdyż religia nie odrzuca wszystkich twierdzeń głoszonych przez naukę i na odwrót. Obie strony „konfliktu” uzupełniają wiedzę na temat powstania świata. Na ten temat powstanie jeszcze wiele zagadnień oraz problemów i sporów.

Opis biblijny w porównaniu do opisu naukowego jest dla wielu bardzo mało prawdopodobny. Do tego by wierzyć jest potrzebna wiara w Boga, lecz wiara prawdziwa. Człowiek wtedy podąża za nauką Biblii i jest przekonany i wierzy w to, że to właśnie Bóg stworzył Czasoprzestrzeń i człowieka. Ewolucja jedynie przyczyniła się do powstania nowych organizmów, z nowymi cechami i umiejętnościami. W ten sposób świat się rozwija. Także kościół i nauki przyrodnicze zgadzają się ze sobą a jednocześnie przeczą nawzajem swoim tezom. Którą z nich wybierze człowiek i która będzie dominowała w świecie? Tego jeszcze nikt nie wie. Zależy to od nastawienia ludzi i od kolejnych zdobytych doświadczeń i wiedzy i dowodów na to, że Wszechświat powstał poprzez ewolucję i Wybuch.

Ja osobiście wierzę w Teorię Ewolucji.

A wy w co wierzycie? Podzielcie się ze wszystkimi :D

miłego dnia :)

Na lekcji.

Hej,  ostatnio w szkole było ok., heh nie mieliśmy wf bo nie było pani, a więc siedzieliśmy w klasie. Mi i koleżance się nudziło, więc wymyśliłam zabawę na kartce. Chodzi o to, że jedna z nas rysuje jakąś figurę, a druga dorysowuje kolejny element i tak w kółko. A więc zrobiłyśmy rysunek ;P a później opowiedziałyśmy historię na podstawie rysunku. ;P Tam na dole rysunku jest podziemie i mieszkają tam krasnoludki ;P

Zamieszczam te bazgroły hehe ;P Obrazek może być nie do końca czytelny, więc kliknijcie na niego a się powiększy ;P

Historię możecie sami sobie wymyślić ;P bo ja nie pamiętam jak to szło, bo każda z nas opowiedziała jedno zdanie a druga dodawała kolejne. I wyszła historyjka ;P o króliczku i o słoneczku ;D

 A tu zamieszczę drugi obrazek, ale trudno było do niego wymyślić historię ;P na obrazku jest Łucja z magicznej szafy, która prowadzi do Narnii, mężczyzna ze średniowiecza, ofiara na stole, dwie osoby, które chciały zabić tę osobę. Słońce, chmura, magiczny dywan, no i na końcu granat. Hehe.

Doceniamy coś dopiero po stracie.

Na prośbę pewnej osoby powstaje wpis na temat „Doceniamy coś dopiero po stracie”.

Dla mnie osobiście to jest w miarę trudny temat, gdyż nie mogę się oprzeć na własnym doświadczeniu. Na jedno dobrze, na drugie nie. Zapewniam was, że ten wpis nie będzie bardzo dobry, gdyż naprawdę sprawi mi niemało problemu jego napisanie :/ ale postaram się, dla was, a w szczególności dla pewnej osoby.

A więc jak w temacie, wcześniej nie potrafimy czegoś docenić. Uważamy, że jest to normalne, lub po prostu nie wiemy, ile tak naprawdę mamy (pozytywnego). „Człowiek mądry po stracie”. Ale dlaczego tak jest? No właśnie, na to pytanie jest trudno odpowiedzieć. Już tacy jesteśmy i nie zmienimy tego. Tak trudno to pojąć.

Wiele z nas nawet nie wie, że ma okropne szczęście posiadając jakąś rzecz, wartość, lub mając kontakt z pewną osobą itp. Narzekają, marudzą, lub nie patrzą na przyszłość. Żyją jakby nigdy to nie miało się skończyć, a tak naprawdę nic nie trwa wiecznie. Nie zważamy na to. Zwykła rzecz, banalna, codzienna może okazać się cenna, gdy ją stracimy. Nauczmy się doceniać, to co nas otacza.

Zachowujemy się normalnie, a czasami potrzeba, by obchodzić się z tym wszystkim wyjątkowo. Np. jeśli chodzi o przyjaciela, lub o bliską nam osobę. Owszem, kochamy te osoby i szanujemy, ale nie zawsze potrafimy docenić. Po kłótni z przyjaciółką nie zawsze jesteś w stanie przeprosić, wybaczyć. Mówisz „sama sobie na to zasłużyła”, „ja nie będę pierwsza do niej wyciągała ręki!”, itp. Przyjaźń rozpada się jak szkło na drobne kawałki, nie ma z niej nic, prócz wspomnień. Uważamy, że wszystko będzie dobrze, ale przez jaki czas? Buzują w nas negatywne emocje i dlatego tak sądzimy. Później zabraknie nam tej osoby. Zmądrzejemy i będziemy mieli do siebie żal, że nic nie zadziałaliśmy, by coś naprawić. Brakuje nam wszystkiego, wspólnych chwil, wariacji, idiotyzmu (pozytywnego) podczas zabaw i rozmów. Po prostu wszystkiego, co związane z przyjacielem. Ale co, za późno na jakąkolwiek odbudowę. To są już gruzy! Za późno!…

Przykład był na przyjacielu, ale można stracić jeszcze wiele innych rzeczy. Ważnych, jak i mniej ważnych.

Równie dobrze możemy docenić naszą dawną szkołę. Dorastamy, przechodzimy z klasy do klasy (zdarzają się wyjątki ;P ), w końcu przychodzi czas, by pożegnać się z klasą, z całą szkołą. Z początku wszystko jest niby ok, ale jakby tak wspomnieć te niektóre chwile, wrócić do szkoły, przywitać się z dawnymi nauczycielami, to łezka może się zakręcić w oku. Szkoła, na którą tak narzekaliśmy może stać się rzeczą dla nas cenną, cenną, ale już po tej „stracie”.

Także jest różnorodność rzeczy, które doceniamy po stracie. Bez względu na to czy uważaliśmy to za negatywne czy też pozytywne. Może nam zabraknąć zupełnie czegoś czego się nie spodziewaliśmy. A więc trzeba doceniać życie, wszystko, co nas otacza, wychodzi na to, że nawet szkołę! ;D

Osobiście uważam, że ten wpis nie jest dobry, te zdania i ogólnie nie udało mi się napisać dobrego wpisu.

Jeżeli chcecie się podzielić z nami swoimi przeżyciami na ten temat proszę się wypowiadać w komentarzach. Bardzo mile widziane :D zachęcam wszystkich. Zrobicie dobry uczynek ;P sprawicie mi radość, ale i również może i wam sprawi to radość, lub satysfakcję ;)

miłego :)

Moja głowa...ooo co za stan! ;D

Hej,

o jak mnie boli głowa, pewnie od niewyspania, bo od czegóż innego :/ hehe.

Boli was czasami głowa? Pewnie tak, co?

Ten wpis będzie beznadziejny i ktoś kto by wgl nic nie wiedział i trafił akurat na ten wpis, pomyślałby, że mam nasrane w głowie, ale negatywnie ;P

a czy mam wgl nasrane to nie wiem hehe.

Moim zdaniem głowa jest potrzebna ludziom i to bardzo. W niej znajduje się ośrodek, w którym wszystko przebiega, procesy i wiele innych. MÓZG. Nie znam anatomii człowieka jak koleś, który się tym zajmuje. Wiem gdzie się znajduje głowa, kończyny, narządy płciowe i brzuch.

Reszta pozostaje ludziom mądrym ;D hehe.

Mózg jest dziwny, tak samo jak psychika ludzka, ale nie tylko ludzka. To jest tak skomplikowane, jak rozwiązanie kilku paru słuchawek xD

Sądzisz podobnie?

Ale miałam niedawno „fazę” hahaha. Pisałam jak najęta, pisałam jak nawiedzona, pisałam inaczej. To taki stan, zajebisty, ale też znienawidzony ahhh. Ale to trwało chwilę. Nawet nie 10 min. Kolega myślał, że coś brałam hehe. No uśmiać się można.

Znacie to uczucie jak czegoś chcecie więcej, a wiecie, że nie da się? Nie chodzi o czekoladę, albo frytki ! ;D Kocham to uczucie, ale jednocześnie nienawidzę. No fuck, co za stan hehe. To jest super, ale na jedno też okropne. A wczoraj złapało mnie jak nigdy dotąd. Miałam dobry humor, bardzo dobry humor heh, zaje*bisty wręcz ;D o jak ja to kocham.

Zwierzę się wam, że rzadko mam taki humor. To wyjątek był.

No a głowa i tak jest potrzebna. Ręce też, bo ja na przykład nie chciałabym być meduzą ! ;P

Dobra, kończę pisać te bzdury, następnym razem nie będę pisała jakiś beznadziei bez sensu ;)

bo z tego, co napisałam nikt nie wyniesie morału, ani sensu, ani niczego ;D

Miłego dnia wszystkim. ;D

EJ…. TAK WGL POZDRO DLA RADKA ;D 

PS. czekam na wasze komentarze ;)